Print

1993 წლის 28 მარტის მიმართვა სამეგრელოს მოსახლეობისადმი

1993 წლის 28 მარტის

მიმართვა

სამეგრელოს მოსახლეობისადმი

 „სამეგრელოში ვიყავი და ვნახე საქართველო“

ილია ჭავჭავაძე

„სამეგრელო არის საქართველოს ხერხემალი“

კონსტანტინე გამსახურდია

ნეოკომუნისტური მაფიოზური ხუნტის მცდელობები სამეგრელოს დისკრედიტაციის მიზნით სამარცხვინოდ ჩაიშალა. სამეგრელოში ყველამ გააცნობიერა, რომ სამეგრელო „მეგრულ-აფხაზური“ რესპუბლიკისთვის როდი იბრძვის, არამედ საქართველოს დამოუკიდებლობისათვის და კანონიერი ხელისუფლების და კონსტიტუციის აღგენისათვის. სამეგრელოს დარბევამ და გენოციდმა ხუნტისათვის სასურველი შედეგები არ გამოიღო. ამის გამო ხუნტამ მიმართა ახალ ტაქტიკას, რომელიც უნდა გააცნობიეროს ამ კუთხის მოსახლეობამ.

უკანასკნელ ხანებში სულ უფრო და უფრო ნათელი ხდება, რომ დღეს აფხაზებსა და ქართველებს შორის გაჩაღებული ომი მიზნად ისახავს უწინარეს ყოვლისა აფხაზეთის ქართული მოსახლეობის გენოციდს და ამავე დროს სამეგრელოს მოსახლეობის ჩათრევას ამ კონფლიქტში.

დღეისათვის ნათელია, რომ არსებობს შეთანხმება შევარდნაძესა და აფხაზ კომუნისტ-სეპარატისტებს შორის. ამით აიხსნება ის უცნაური მოვლენები, რომლის მოწმენიც გავხდით ყველანი ბოლო თვეებში. სოხუმის დაბომბვა სუ-25 ტიპის თვითმფრინავებით მრავალ კითხვას ბადებს. როგორც ცნობილია, ომის დროს მტერი პირველ რიგში სამხედრო ობიექტებს, ქალაქის აეროპორტს, საზღვაო პორტსა და მთავარ კომუნიკაციებს ბომბავს. ასეთ რამეს კი სოხუმში ადგილი არ ჰქონია. ეს თვითმფრინავები ბომბავდნენ ქართული მოსახლეობის საცხოვრებელ ბინებს, და განსაკუთრებით, ჭანბას ქუჩას, სადაც კანონიერი ხელისუფლების მომხრენი ყველაზე უფრო კომპაქტურად ცხოვრობენ. ხუნტის მიერ ჩამოგდებული სუ-27 იყო არა ბომბდამშენი, არამედ ავია-გამანადგურებელი, ასე რომ გასარკვევია, თუ ვის ეკუთვნოდა ბომბდამშენი. ისინი რუსეთსაც რომ ეკუთვნოდნენ, მაინც აშკარაა, რომ სოხუმი ხუნტასთან შეთანხმებით იბომბებოდა. სოხუმიდან ქართველთა გაძევება დაუშვებელია და ამას არავინ უარყოფს, ამიტომ ნათელია ხუნტისა და სეპარატისტების მიზანთა ერთიანობა.

ყოველივე ამას ზედ ერთვოდა შევარდნაძის უცნაური ვიზიტები სოხუმში, რომლის დროსაც დაბომბვა უეცრად წყდებოდა და სროლაც აღარ ისმოდა მოწინააღმდეგის მხრიდან, რაც მას შესაძლებლობას აძლევდა თავისუფლად დაეთვალიერებინა წინა ხაზზე სანგრები თვითრეკლამის მიზნით, შევარდნაძის თბილისში წამოსვლის შემდეგ კი ისევ იწყებოდა ყველაფერი. თუ მტერი ებრძვის ხუნტას, მას უწინარეს ყოვლისა „უმაღლესი მთავარსარდლობის“ განადგურება უნდა აწყობდეს. მაგრამ საქმეც ის გახლავთ, რომ როგორც ხუნტის, ასევე აფხაზ კომუნისტ-სეპარატისტთა უმთავრესი მიზანი არის მშვიდობიანი მოსახლეობის განადგურება, აფხაზეთის დაცლა ქართველთაგან და ამ კუთხის გადაცემა რუსეთისადმი, გუმისთის სადემარკაციო ხაზიც, როგორც ჩანს, ახალი საზღვარია რუსეთ-საქართველოს შორის, რომელიც ჯერ კიდევ დაგომისში გაავლეს. იქვე დაიგეგმა დასჯა აფხაზეთის ქართული მოსახლეობისა, რომლის 80 პროცენტი კანონიერი ხელისუფლების მომხრეა.

გამოსაკვლევია აგრეთვე ისეთი უცნაური მოვლენები, როგორიც არის შევარდნაძის ჩამოსვლისთანავე წყლის, სინათლისა და პურის გამოჩენა, ხოლო მის წასვლის შემდეგ ყოველივე ამის გაუჩინარება. როგორც ჩანს, სოხუმის ბლოკადასაც ორივე მხარე ურთიერთშეთანხმებით ახორციელებს. აღარაფერს ვამბობ გაგრის შეგნებულად ჩაბარებაზე. ამაზე ბევრი ითქვა და დაიწერა და ვგონებ, აღარავის ეპარება ეჭვი, რომ ესეც გარიგების შედეგი იყო.

ამის გამო მოგიწოდებთ, ამხილოთ ერის მოღალატენი, არ ირწმუნოთ მათი დემაგოგია და არ წამოეგოთ მათ ანკესზე. ნურვინ დაივიწყებს, რომ აფხაზეთში დაღუპულ ქართველ მებრძოლთა დიდ ნაწილს ტყვია ზურგში აქვს მოხვედრილი. ჩვენი მიზანია აფხაზეთის კონფლიქტის მოგვარება მშვიდობიანი პოლიტიკური გზით. სხვაგვარი გზა დამღუპველია ორივე მხარისათვის.

საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი

ზვიად გამსახურდია

28 მარტი, 1993 წ.

[გაზ. „აღდგომა“, №12 (44), გვ. 1, 9 აპრილი, 1993 წ.].